ErnaKristín skrifar Flokkað undir Menning & Listir.

Erna Kristín – Ég læt þessa lesblindu ekki stoppa mig í neinu! Fékk 10 á fyrsta háskólaprófinu!

“Hæ, ég heiti Erna & ég er lesblind”
“Hæ Erna”

 

Ég hef alltaf átt erfitt með að læra, bæði út allan grunnskólann og fjölbrautaskólann. Þegar eg var í 1 & 2 bekk, þá man ég enn hversu mikið mér kveið oft fyrir því að fara í skólann, en það var vegna þess að ég var seinust í lestri, og það vissu það allir. Þegar við áttum að lesa saman, þá settumst við í krók, með púðum, öll með sitthvora bókna. Ég man hvað mér fannst þetta erfitt, kvíðinn magnaðist og fyrir vikið fannst mér mun erfiðara að lesa. Bækurnar voru merktar 1-2-3-4 og svo áfram. Ég var föst í bók númer 1, á meðan hinir voru á bókum númer 4 & 5. Það sáu allir að ég var með bók númer 1, enda var það vel merk! Ég skil ekki enn þann dag í dag, afhverju þetta þurfti að vera svona, afhverju þurftu allir krakkarnir að sjá að ég væri á bók 1.
Niðurlægjandi fyrir lítið hjarta og engin hvattning. 

Ég átti erfitt með flest allan lærdóm, og átti það til að brotna niður og gráta í stærðfræðitímum alveg út alla mína skólagöngu. Ég man hvað það stressaði mig að sitja í tíma, kófsveitt, látin fara með margföldunartöfluna, þegar ég einfaldlega gat það ekki, ég grét bara.

Í fjórða bekk, þegar samræmdu prófin voru, þá vissi ég ekki hvaða próf væri í gangi…ég hafði ekki hugmynd um hvað ég væri að taka, en ég man vel að það var ný stefna….þetta átti að vera þannig, að börn áttu ekki að undirbúa sig fyrir prófin. Ég man ég sat þarna, og gerði það sem ég nennti að gera, krossaði í það sem ég taldi vera rétt….svo vildi ég bara helst fara að koma mér, ég skoðaði ekki einusinni seinust blaðsíðuna í þessari könnun, ég vissi ekki að ég væri í prófi. Eftir þetta var ég send í sérkennslu, ég og tveir strákar sem voru eftir á í þroska. Yndislegir strákar, sem litiu sko ekki á mig niðrandi augum. En það sem var erfitt, var að vinkonurnar í bekknum fóru að líta á mig þannig….og vildu í kjölfarið ekki leika við mig lengur, ég var lögð í einelti.

Síðan fer ég í nýjan skóla, og einu sinni tók kennarinn upp á því að skrifa allar einkunnir á töfluna eftir próf. Þið getið rétt ímyndað ykkur hversu hræðilegt það var. Besta vinkona mín fékk nánast alltaf 10, á meðan ég fékk 3. En það sem hjálpaði mér mikið, var að hún leit aldrei öðrum augum á mig þrátt fyrir stafesttningarvillur eða námsörðugleika.
Enda einkennir það mig ekki sem persónu. 

Svo tekur við fjölbrautaskólinn en hann var skrautlegur alveg í geng, en ég féll svo oft í náttúrufræði í að ég fékk að taka saum frekar. En ég hef alltaf verið hæfari á sviðum listarinnar ! Ég náði þó með einhverjum hætti að útskrifast á 4 árum, en þarna var ég loksins farin að þróa með mér mína eigin lærdómstækni.

Svo næst tekur við Háskólinn. Mín fyrsta einkunn í guðfræðinni var 10….og síðan eftir þessa 10 hef ég flogið í gegn um námið án þess að falla, með mjög góðar einkunnir ef ég segi sjálf frá & er núna að klára prestanámið.

Ég læt þessa lesblindu ekki stoppa mig í einu, né neinu.
Ég er núna búin að vera pistlahöfundur hjá króm.is í rúmt ár, æðislega gaman….en pistlar mínir rata ósjaldan á síðu sem heitir stafsettningarperrarnir, en þar er hæðst að mér fyrir málfarsvillur og annað.
Ég ræddi þetta á snappinu mínu um daginn ( Ernuland ) og viðbrögðin sem ég fékk voru æðisleg! Það er greinilegt að það er þörf umræða hvað þetta varðar.

Núna tel ég mig nokkuð sterka manneskju þegar kemur að gagnrýni, en eina ástæðan fyrir því er vegna þess að þegar maður vinnur á samfélagsmiðlum, þá lærir maður að setja upp ákveðna brynju. Það eru ekki allir með þessa brynju, og svona leiðindi brýtur niður fólk og fær það jafnvel til þess að hafa ekki trú á sér. Ég veit um aðila sem hafa ekki trú á sér námslega séð, vegna námsörðuleika og lesblindu. Ég veit líka að þessir aðilar geta gert allt sem þeir vilja, en þau þora ekki, þau þora ekki að verða sér að atlægi í háskólanum.
Núna segi ég stopp!

Það er allt í besta lagi, og í raun frábært að vera góður í stafsettningu. En þótt þú sért góður í stafsettningu og íslenskri málfræði, þá þýðir það samt ekki að þú sért læknir, lögræðingur, hjúkrunarfræðingur, prestur, kennari eða annað…fólk í öllum stéttum gerir villur. Fólk gerir stafsettningavillur en er samt á sama tími starfi sínu hæf.
En sumir, fá aldrei að komast þangað, vegna óöryggi og stöðugum niðurbrotum frá fólki sem felur sig á bakvið

takkaborðið !
Fólk með námsörðugleika og lesblindu er mjög meðvitað, og oft stressað þegar snýr að námi, það hefur minni trú á sér fyrir vikið, og akkurat þessvegna þarf að ýta undir þau, hvetja þau áfram, því viðkomandi gæti verið næsti forseti íslands! Hver veit.

Það er enginn að fara segja mér að ég sé ekki vel gefin vegna þess að ég geri stafsettningarvillur.

Núna er kominn tími til þess að byrja hvetja fólk áfram frekar en stöðugt hæðast að því og niðurlægja, það græðir enginn á því.

Textinn er trúlega fullur af villum. Vonandi komist þið yfir lesturinn án þess að hæðast að mér.

Þar til næst

xx

Erna Kristín

Snapchat & Instagram : Ernuland